Wat zijn de kenmerken / symptomen van een Burnout?

Wat is een burnout?

Dagelijks zien we in onze praktijk in Voorburg mensen die er doorheen zitten, die somber zijn, lichamelijke klachten hebben, maar niet iedereen heeft een burnout.

Een burnout is een heftig en complex verschijnsel. Je overvraagt jezelf al jaren, gaat stelselmatig over je grenzen heen. Psychische grenzen: “ja” zeggen terwijl je aan alles voelt dat het “nee” zou moeten zijn. Maar ook fysieke grenzen: toch nog maar even overwerken terwijl je eigenlijk doodmoe bent, doorwerken tot je hoofdpijn hebt, naar je werk gaan terwijl je koorts hebt.

“Doet niet iedereen dat wel eens een keer?”, hoor ik je vragen. Natuurlijk. Maar het gaat bij een burnout niet om ‘wel eens keer’. Het gaat echt om stelselmatig, langdurig, over je grenzen heen gaan. Vaak jarenlang. Van vakantie naar vakantie leven. “Als ik vannacht maar even goed slaap, dan red ik het wel weer”. Maar je redt het niet. Het wordt alleen maar erger. En dan ineens wordt je duizelig, merk je dat dat licht in je werkkamer toch wel erg fel is, kun je je steeds minder concentreren. “Waar had ik mijn sleutels ook alweer gelaten?” En al die geluiden in de bedrijfskantine! Alsof het op je afkomt.

Vaak voelt het alsof het ineens komt, maar is het eigenlijk een proces dat al jaren gaande is. Ook daar ga je je grenzen in verleggen. “Die hoofdpijn valt best mee”. “Ik ben wel eens vermoeider geweest”. Je stopt je oordoppen in voor alle signalen van je lijf en gaat maar door…tot het luchtalarm afgaat. En zelfs dan lukt het mensen soms nog om door te gaan. Maar niet lang. Want die hamer komt, hoe dan ook. Meestal is de aanleiding iets fysieks: een griepje, een verkoudheid die maar niet overgaat. En op het moment dat je ziek naar huis gaat, staat de man met de hamer thuis op je te wachten. En natuurlijk hang je dat op aan dat griepje, die verkoudheid. En doe je alles om daar van te herstellen. Stomen, sprayen, uitzieken.

Heel vaak moet ik mensen die hier in therapie of coaching zijn, laten zien dat ze echt een burnout hebben. Dat er neurologisch niks met ze aan de hand is, dat ze geen hartafwijking hebben, dat het geen chronische verkoudheid is. Je bent opgebrand. Op. Punt.

Een burnout heeft twee kanten: aan de ene kant de fysieke uitputting. De bijnieren die uitgeput zijn van het eindeloos adrenaline en cortisol aanmaken. En al die adrenaline en cortisol zorgen ervoor dat je je minder kunt concentreren, je geheugen het af laat weten, dat je gevoelig bent voor licht en geluid, dat je lijf zeer doet, dat je niet meer kunt ontspannen omdat je lichaam zo strak staat, dat je wiebelig bent, huilerig, somber, duizelig, misselijk… 
Hier moet je echt van herstellen. Dat kan alleen maar door even een pauze in te lassen, rust te nemen. Maar let op! Dit gaat je geen rust geven. Het is een noodzakelijke stap om jou, je lijf, tot stilstand te brengen, maar het maakt in het begin je klachten alleen maar erger. Sorry. Dat is de botte waarheid. Ik hoor vaak van clienten dat dat ze angstig maakt, en dat is heel goed voor te stellen. Maar het hoort erbij. Het komt goed, absoluut, maar daarvoor moet je gewoon je lichaam de tijd geven om te herstellen, om uitgeputte systemen weer in balans te brengen. 

Aan de andere kant is er het psychische stuk: jouw innerlijke houding die er voor zorgt dat deze stress situatie in stand wordt gehouden of verergert.

Je moet aan beide kanten wat doen: Je lijf snakt naar het grote niks. Je geest wil doorgaan, en dat moet je in balans zien te brengen.

Iedereen met een burnout stelt mij deze vraag: “hoe lang duurt het voor ik hier weer vanaf ben?”. Die vraag zul jij jezelf misschien ook al wel een paar keer hebben gesteld. Dat is een lastige vraag om te beantwoorden. Niet alleen omdat ieder mens uniek is, en elke weg richting de burnout ook uniek is. Meer nog omdat als ik een termijn noem, jij je daar in vast gaat bijten. “3 Maanden zei ze, dus dan wacht ik nu af en over 3 maanden ben ik er weer”. Plannen worden dan weer gemaakt, alle afspraken voor over 3 maanden alweer ingepland. En dan merk je ineens na 2 maanden dat je er nog láng niet bent. Dan ga je zitten zenuwen. “Potver, ze zei toch 3 maanden, waarom herstel ik nog niet, wat zegt dat over mij?” Termijnen noemen haalt je juist weg van je herstel in plaats van dat het je naar je herstel toe leidt. Je moet echt in het hier en nu zijn. Elke dag is weer anders. Elke dag voel je je anders. Elke dag gedraagt jouw lijf zich anders. En daar gaat het om: dat jij per dag kijkt hoe je zo goed mogelijk voor jezelf kunt zorgen. Los van elke termijn. En mag ik eerlijk zijn? 3 Maanden is héél erg kort als we het over een volledig herstel hebben van een burnout. Dat zeg ik niet om je bang te maken, maar om je af te remmen, realistisch te zijn. Laat de termijn los, en ga voor je herstel.

Hulp nodig? Je kunt ons altijd even bellen of mailen. We staan voor je klaar!

Lonneke

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *