Een slechte jeugd zo gek nog niet?

Een ongelukkige jeugd maakt gelukkig…

Esther Nederhof heeft deze week haar onderzoek gepresenteerd waaruit blijkt dat mensen met een stressvolle jeugd minder kans hebben om een depressie te krijgen. Tenminste, dat is de conclusie die in vele media wordt aangehaald, maar is dit ook écht zo?

Laten we eens naar het onderzoek kijken. De onderzoekster heeft voor haar onderzoek mensen verdeeld in 2 groepen; De eerste groep bestaat uit mensen die zich langdurig op één taak kunnen richten, de tweede groep uit mensen die makkelijk kunnen wisselen van de ene taak naar de andere. En wat bleek; mensen die zich lang op 1 taak kunnen richten én een stressvolle jeugd hebben gehad, zijn minder gevoelig voor somberheid op het moment dat ze in hun huidige leven stress ervaren. Voor de andere groep bleek dit verband helemaal niet aanwezig te zijn.

Dus wat zegt dit onderzoek nu precies? Eigenlijk niet zo heel veel; voor sommige mensen geldt dat een slechte jeugd weerbaarder maakt. ‘Voor sommigen’ betekent dus niet ‘voor iedereen’.

Je moet je bij dergelijke onderzoeken altijd bedenken dat het maar een heel beperkt klein stukje is wat onderzocht is. Er is bijvoorbeeld niet gekeken naar genetische aanleg. Of naar het feit dat mensen misschien geen depressie ontwikkelen, maar WEL een persoonlijkheidsstoornis, of paniekklachten krijgen.

Wat ik in de media vooral lees, zijn de grote conclusies die aan dit onderzoek worden verbonden:
-een slechte jeugd maakt weerbaarder (alsof dat dus voor iedereen geldt)
-het zou ingezet kunnen worden om depressie te voorkomen (daar zeg ik hieronder nog iets over)
-het kan verklaren waarom de ene militair met een stressstoornis terugkomt van een missie en de ander niet (Nederhof heeft haar onderzoeksgroep een saaie taak aangeboden. Laten we de stress die we ervaren bij het doen van een saaie taak vooral niet verwarren met de stress tijdens intensieve militaire missies).

Kort gezegd, lijken het me te grote conclusies die totaal uit hun verband worden gerukt. Natuurlijk kan het zo zijn dat wanneer je al vroeg in aanraking komt met stress, dat je hier op latere leeftijd goed mee om kan gaan. En we kunnen ons er misschien ook wel wat bij voorstellen dat als je heel beschermd wordt opgevoed, je niet zo goed leert hoe je met tegenslagen om moet gaan. Maar. Er is altijd een MAAR. Dit zijn geen FEITEN. Wat voor de één zo is, is voor de ander weer heel anders. Misschien vind jij dat je het zwaar te verduren hebt gehad in je jonge jaren, en denkt je broer of zus, die exact hetzelfde heeft meegemaakt, daar heel anders over. Dus wat is nou precies een slechte jeugd? Dat is voor iedereen anders. Net als het feit dat iedereen anders omgaat met stress; de één zal het zeker veerkrachtiger maken, bij de ander kan al die stress op jonge leeftijd ernstige beschadigingen achterlaten waardoor je juist kwetsbaarder wordt voor stress en depressie.

Nederhof zegt verder dat haar onderzoek kan helpen bij de selectie voor bepaalde beroepen. Nou mevrouw Nederhof, dat vind ik nogal wat. Ik zie het al voor me. Aan de sollicitatietafel wordt je gevraagd of je een goede jeugd hebt gehad. “Ja?, dan achten wij u niet geschikt voor deze functie”. Ik zie de krantenkoppen al voor me: “werkloosheid onder prettig opgegroeide mensen groeit; deze niet-stressbestendige groep komt niet meer aan de bak”. Daarmee zeg je ook dat mensen niet leerbaar zijn. Natuurlijk kun je ook op latere leeftijd leren om met stress om te gaan om zo te voorkomen dat je depressief wordt! Wat heb jij liever; een leuke jeugd en later leren hoe je met stress om kan gaan of een hele vervelende jeugd maarja, je bent tenminste wel stressbestendig.

Vanmorgen werd ik door Justin Verkijk van Den Haag FM telefonisch geïnterviewd over het onderzoek. Hij sloot het interview af met de vraag of we dit onderzoek konden gebruiken als depressie-preventie. Dat leek mij niet dus dat gaf ik ook aan, maar ik kon het niet echt concreet maken. Pas toen ik ophing kreeg ik het volgende beeld voor ogen. Stel; jij hebt een fijne jeugd gehad. Stel. En ik bel bij jou aan als psycholoog. Ik vertel je dat uit onderzoek blijkt dat voor een deel van de mensen die prettig zijn opgegroeid er een kans bestaat dat zij eerder depressief zullen worden. Hoor je het: een deel en een kans? Dus ik nodig jou uit om preventief met mij te gaan werken om om te leren gaan met stress. Zie je het voor je? Daar heb je natuurlijk geen trek in! Je gaat vaak pas ergens mee aan de slag als het zich voordoet; je gaat een time-management cursus doen op het moment dat je merkt dat je niet uitkomt met je tijd, je download ontspanningsoefeningen van het internet op het moment dat je je gestrest voelt, dat doe je niet vóór je gestrest bent.

Dus laten we vooral in het hier en nu blijven en kijken wat je op DIT moment nodig hebt, in plaats van ons teveel te gaan verdiepen in waar je vandaan komt en je te vertellen dat dan maar meteen het stempel is wat je de rest van je leven met je mee moet dragen.

Blue Monday Blues

Blue Monday Blues

5 tips om Blue Monday goed door te komen

Wil je meer weten over Blue Monday? Lees dan ook mijn andere blog over Blue Monday

1)    Bekijk het eens op de mindful manier: Zie je Dip als wat het is, namelijk een Dip. Niets meer, niets minder. Dat je je nú somber voelt, zegt niets over morgen. Voorkom dat je gaat piekeren en malen, omdat je dan al snel in het verleden (toen en toen was ik óók al somber!) en in de toekomst (wanneer komt het nou eindelijk eens goed met mij?!) terechtkomt, in plaats van in het nu. Al dat gepieker versterkt die negatieve gevoelens alleen maar. Benoem het als: “ik voel me NU niet zo fijn”, “ik voel me NU een beetje somber”, in plaats van “ik BEN depressief”. Dus ok, ik voel me vandaag niet zo happy; hoe kan ik nu zo goed mogelijk voor mezelf zorgen?

2)    Kom in beweging: Wanneer we stress hebben, ons somber voelen, maakt ons lichaam stresshormonen aan zoals cortisol en adrenaline. Bewegen helpt om deze hormonen af te breken. Ren 5 keer de trap op en af, loop in flink tempo een rondje of ga fietsen/hardlopen. Je zult merken dat je je daarna een stuk beter voelt.

3)    Zoek anderen op voor afleiding of deel je sombere gevoel met anderen. Organiseer een Blue-Monday-Meeting met collega’s, laat iedereen een anti-dip-tip noemen, en probeer er vooral ook een beetje humor in te brengen!

4)    Doe iets leuks; kijk naar een lachfilm, ga naar de sauna, lees dat boek wat je al zo lang hebt liggen, zet vrolijke muziek op.. Waar word jij nou blij van?

5)    Heeft jouw Blue-Monday-Blues te maken met het mislukken van je goede voornemens? Kijk dan eens naar de doelen die je jezelf gesteld had. Vaak stellen mensen bij de jaarwisseling veel, en hele grote, doelen. Je wilt niet alleen afvallen, maar er moet meteen 10 kilo af, je gaat nu eindelijk eens gezond eten, naar de sportschool (wat je niet leuk vindt), je gaat aardiger doen tegen je kinderen en vanaf nu kom je voor jezelf op tegen die hork van een baas… Tja. Zo maak je de kans op falen wel heel groot. Misschien kun je kleinere en haalbare doelen stellen. In plaats van ‘nooit meer ongezond snacken’ kun je misschien beter het doel stellen om 1 zak chips in de week te eten in plaats van 2, en meer in beweging komen kan ook door 1 keer in de week de auto te laten staan in plaats van 5 dagen in de week naar de sportschool te gaan. Kleinere doelen hebben een grotere slagingskans, en wanneer je doelen slagen, stimuleert dat zo enorm dat de kans ook groot is dat je het volhoudt én dat je een volgend doel kunt stellen; misschien is een halve zak chips of 2 keer in de week op de fiets dan een goed doel.

En tenslotte: laat je vooral niet gek maken door al die berichtgeving over Blue Monday. Het is net als met vrijdag de 13e: als je maar vaak genoeg tegen jezelf zegt dat jou die dag ellende gaat overkomen, dan gebeurt dat waarschijnlijk ook, al is het alleen al omdat je zo gefocust bent op ellende dat je alleen maar de negatieve dingen ziet en niet de positieve dingen, die neem je voor lief.

Ben je nou niet alleen vandaag somber, maar duurt het al langer en gaat het niet over? Dan is er misschien meer aan de hand dan Blue-Monday-Blues en kan het zijn dat er sprake is van somberheid of een depressie. Praat er dan eens over met een psycholoog of coach, en blijf er niet in je eentje mee rondlopen!

Blue Monday

Blue Monday – Voel jij je ook zo blue?

Blue Monday…dit fenomeen komt van de hand van Cliff Arnall, een Britse Psycholoog. Hij zou een formule bedacht hebben waaruit blijkt wat de meest deprimerende dag van het jaar is. Sinds de tijd dat Arnall zijn formule voor deze dag heeft opgesteld heeft het de gemoederen flink bezig gehouden. Er is nader onderzoek naar gedaan en wat blijkt? Blue Monday heeft volgens wetenschappers geen bestaansrecht, en er wordt zelfs gezegd dat Arnall is omgekocht door een reclame bureau om zijn naam aan de door hen verzonnen formule te verbinden.

En toch wordt het elk jaar weer door diverse media opgepikt en luidkeels verkondigd dat Blue Monday er aan zit te komen. Alleen al daardoor zou je spontaan in een dip raken.

Maar toch; er zit wel iets in wat we ons misschien allemaal voor kunnen stellen. Het nieuwe jaar is zo’n drie weekjes op gang. Dat nieuwe jaar dat je waarschijnlijk weer fris bent ingestapt met allemaal nieuwe, mooie, gezonde voornemens. Dit jaar gaat het je WEL lukken, sterker nog, dit wordt JOUW jaar roep je enthousiast als de klok 12 uur slaat!

En dan gaat het jaar van start en inderdaad, zo’n nieuwe start, een nieuwe jaartelling, geeft velen een boost en het lukt veel mensen dan ook om anders en met nieuwe, gezondere gewoontes het jaar te beginnen. Maar na een paar weekjes raakt de geest verveeld. Na de zoveelste komkommer als snack te hebben gegeten mis je die lekkere zak chips toch wel, het etentje met vrienden blijkt toch wel wat saai zonder dat gezellige sigaretje en de muziek op de sportschool staat véél te hard als je het jou vraagt, en hardlopen in de regen, dat hoef je jezelf nou ook weer niet aan te doen… En zo komt langzamerhand de klad erin. De nieuwigheid is van al die nieuwigheid af, en het gewone leven blijkt gewoon door te gaan, net als je behoefte naar minder goede gewoonten.

En dat valt tegen. Het valt je tegen van jezelf. “WEER niet gelukt wat ik me zo steevast had voorgenomen.”. En dat je daar niet blij van wordt, dat spreekt voor zich. En uit onderzoek blijkt wél dat maandagen de minst favoriete dag van de week is, en daar heb je dan zomaar toch ineens je eigen Blue Monday te pakken..

Daar kun je natuurlijk helemaal in mee gaan, je omver laten blazen door somberheid en schuldgevoelens, maar je kunt er ook iets aan doen! Marisa Garau heeft een prachtig boek geschreven over hoe je somberheid kunt overwinnen. ‘Haal meer uit je Dip met de power van Mindfulness’ heet het. Praktisch en herkenbaar geschreven, en met humor om je te laten zien wat zo’n Dip nou met je doet, en vooral: hoe je er mee om kunt gaan.

Koop je het boek bij ons, geven we de hele maand januari er gratis een pakje ‘Bright

Blue Monday
Blue Monday

Mood’ thee bij van Yogi Tea. Als je daar je Dip niet mee kunt verhelpen…wordt het misschien wel een Bright Mood Monday 🙂

Relatietherapie

Relatietherapie

Ik moet eerlijk zeggen dat ik relatietherapie lange tijd best een lastige vorm van therapie vond. Ik ben er een beetje ingerold. Mijn oud-werkgever vond dat ik goed was in relatietherapie kon (ik weet niet helemaal waar ze dat op basseerde, aangezien ze nooit bij me ín een sessie is geweest, maar blijkbaar had ze er wel vertrouwen in), dus zij verwees regelmatig stellen naar me door.

Wat relatietherapie vaak lastig maakt, is dat stellen pas laat in therapie komen. Eigenlijk is het dan al een beetje laat, hangt de relatie aan een zijden draadje. Er is veel wrok, verdriet of pijn die door beide partners wordt gevoeld en vaak ook gevoed. En dat houdt niet op bij de deur van de spreekkamer. Dus ook in de sessie komt die pijn, de boosheid, de machteloosheid naar boven. En dan zat ik daar een beetje tussenin. Mijn best te doen om allebei de partners te horen, maar voor ik dat goed en wel gedaan had was de pijn van de ander alweer geraakt en zo gingen de gesprekken eindeloos heen en weer.

Ik begon het niet meer zo leuk te vinden. Ik voelde me ergens tussenin zitten waar ik niet tussenin wílde zitten. Op een gegeven moment heb ik iemand ingehuurd om de relatietherapie te gaan doen.

Tot ik in aanraking kwam met EFT: Emotionally Focused Couples Therapy van Sue Johnson. Ik was in één klap verkocht. Dit was het! Sue Johnson heeft een hele mooie methode ontwikkeld om stellen te laten zien waar het écht om gaat. We hebben allemaal onze pijnpunten, en die haken vaak in op de pijnpunten van onze partner. Zo kan ik best wel eens zeuren, kleine dingen groot maken. Mijn man trekt zich daardoor wat meer terug, denkt er het zijne van maar zegt er niets van. Ik denk daardoor dat het hem niet interesseert, waardoor ik nog meer ga zeuren, waardoor hij zich nog meer terugtrekt, etc. Het mooie van EFT is dat het niet alleen kijkt naar de patronen die je als stel hebt ontwikkeld, maar ook naar de onderliggende emoties. De pijnpunten die deze patronen in stand houden. Als ik het weer even terugbreng naar mezelf, is het pijnpunt dat bij mij geraakt wordt, dat ik niet gehoord wordt, dat ik niet belangrijk genoeg ben en daardoor ga zeuren om maar wel gehoord te worden. Het pijnpunt wat dat in mijn man raakt is dat hij ‘conflicten’ liever uit de weg gaat, zijn pijnpunt is dat je geen ruzie hoort te hebben en dan dingen liever wegmaakt. Hoe minder ik me gehoord voel, hoe meer ik ga zeuren. Hoe meer hij geconfronteerd wordt met het ongemak van zeuren, het teken dat er iets ‘niet goed is’, hoe meer hij dingen weg gaat maken, doen alsof het er niet is. En dat haakt oneindig in elkaar door. De kunst is om dát te bespreken. Dat waar het om gaat. In al je kwetsbaarheid kunnen zeggen dat je je niet gehoord voelt, dat je je ongemakkelijk voelt, dat je pijn hebt…wat dan ook, maar dat je dat zegt waar het echt om gaat.

De kunst is dan vervolgens om écht te luisteren naar je partner. En dat is lastig als die pijnpunten elkaar zo beïnvloeden. “Ik zeur zo, omdat je niet naar me luistert”, “ik luister niet omdat jij zo zeurt”. En daar kom je niet uit. Je moet leren om echt te horen wat de ander zegt en voelt, zodat je elkaar weer hoort en elkaar weer opnieuw leert te begrijpen.

Maakt dat de therapie er makkelijker op? Misschien niet echt. Relatietherapie is, naar mijn mening, de meest intensieve therapie die er is. Het is zó lastig om de ander te horen als je zelf zoveel pijn hebt. Maar het is daarmee tegelijkertijd ook zó mooi om te merken wat er gebeurt als dat wél lukt!

Ik heb de liefde voor de relatietherapie weer terug gevonden, dankzij die mooie methode van Sue Johnson. En ik niet alleen, ik heb Jeroen er ook flink mee aangestoken. Dus nu huren we er niet meer iemand anders voor in, maar doen we de relatietherapie met veel liefde zelf. Nu is het soms bijna ruzieën om wie de nieuwe relatietherapie aanmelding mag doen :-)! Ik bedoel maar te zeggen dat we er allebei vol van zijn, en partners met betrokkenheid en zorg willen begeleiden bij het proces wat zij door moeten maken.

Denk jij dat jij en je partner relatietherapie nodig hebben? Maak dan een afspraak zodat jullie tijdig terecht kunnen. Als je alvast wat wilt lezen over EFT, kan ik je het boek van Sue Johnson van harte aanraden!

Balans tussen werk en privé

Balans tussen werk en privé. Een veel besproken thema. En onlangs een enorme persoonlijke worsteling.

Ik heb heel lang met veel plezier fulltime gewerkt. Dat is ook, oprecht en eerlijk, omdat ik het allerleukste werk van de wereld heb!!
Ik vond het fijn om daar 5 dagen in de week mee bezig te zijn. Soms wel 6, als er ook nog trainingsdagen in het weekend zijn.

Eerlijk gezegd vond ik het ook wel lekker om niet altijd Hoofdopzichter van de Gezin-met-kinderen-Zorgfabriek te zijn. Dat was het voor mijn gevoel wel een beetje geworden sinds we een tweede kindje hadden. Wat een luxe vond ik dat, ‘s ochtends de deur achter me dichttrekken en overvolle luieremmers, flesjes en speelgoed op de grond gewoon achter me laten. Nu heb ik wel de luxe dat mijn man 2 dagen werkt en om de week 1 dag studeert, dus de zorg voor de kindjes grotendeels op zich neemt.

De balans begon te wringen toen mijn oudste voor het eerst naar school ging, april van dit jaar. Het was veel voor ons kleine ventje. Opeens elke dag naar school in plaats van 2 tot 3 dagen thuis bij papa. Hij deed ook nog een middagslaapje dus dat schoot er ineens bij in. Hij begon langzaamaan te veranderen in een kruising tussen een tiran en een heel zielig hoopje. Oververmoeid was ie. We hielden hem de dinsdag- en donderdagmiddag thuis van school. Dat hielp iets maar echt zoden aan de dijk…nee.

Hij begon ineens ook echt te beseffen dat ik elke dag naar mijn werk ging, in tegenstelling tot papa die thuis bleef. “Waarom  ga je nu alwéér naar je werk?” vroeg hij vaak half huilend aan mijn jas sjorrend. Menig keer heb ik hem krijsend, tegen het voordeur raampje aan geplakt, achtergelaten. Au. Wat deed dat zeer. Een brekend hart en een dikke keel van de tranen die ik in probeerde te slikken als ik zo weg moest rijden. 
“Waarom mag ik niet naar de gym net als Beste Vriendin?”
“Omdat mama dan werkt, en dan ga jij naar de BSO. Dat is toch ook heel leuk?”
Vond ik wel een goed argument, maar nee, werd niet echt goed ontvangen: “Ik wil naar de Gy-hym!”
Uitzwaaien voor de schoolreis…
Waarom ik niet op het schoolplein was toen het nieuwe plein werd geopend: “Alle papa’s en mama’s waren er maar jij niet.” 

Ik kon het hem niet goed uitleggen. Waarom ging ik eigenlijk elke dag naar mijn werk? “Omdat ik mijn werk zo leuk vind.”
Of ik hem dan niet leuk vond.
“Nee dat is het niet lieverd.”
Waarom dan wel?
“Omdat ik centjes moet verdienen.”
“We hebben toch centjes.”
“Ja, maar niet als mama niet werkt.” Ging er ook niet echt in.

Ik voelde me een slechte moeder. Ik zag hoe mijn mannetje aan het worstelen was maar bleef vanaf de zijlijn toekijken. Ik deed niets. Totdat de BSO belde. Het kindaantal op de woensdag liep te ver terug, dus Kleine Man moest op de woensdag op een andere locatie worden opgevangen. Wéér een verandering. En dat was precies het duwtje dat ik nodig had. Ik heb ter plekke besloten dat dat niet kon. “Dan stop ik met werken op woensdag” zei ik meteen tegen de vriendelijke stem aan de lijn. Thuis nog wel even overlegd hoor, maar manlief was het gelukkig meteen met me eens. Met opzegtermijn bij het Kinderdagverblijf kon dat vanaf augustus ingaan.

Ik besloot alvast later te beginnen met werken zodat ik hem wel elke dag naar school kon brengen. Enerzijds heel fijn, anderzijds miste ik mijn heerlijke uurtje alleen zijn in het stille Onderneemershuys. Nu was het aankomen en meteen beginnen. Voelde ook niet prettig. Ik was mijn hele ritme kwijt. Mijn ritme van om 6 uur opstaan, mediteren, al dan niet samen de kindjes klaarmaken, en dan begon om half 8 tijd voor mezelf. Om 8 uur op de zaak, lekker rustig opstarten en om 9 uur helemaal ontspannen beginnen aan de werkdag. Nu ik Kleine Man naar school ging brengen hoefde ik niet meer zo vroeg op te staan. Meteen kwam daarmee ook het mediteren in het geding. Daar heb ik nog een tijdje mee doorgeworsteld hoor, maar sinds een week sta ik weer op tijd op, mediteer ik eerst en dan begint de dag. Ik begin nu om 10 uur met werken, heb ik toch nog lekker dat uurtje waar ik zo aan hecht. 

En zo gaan we het dus vanaf augustus doen: ik ga 4 dagen werken en ik werk al korter op een dag. Ben ik er ook als er in de nabije toekomst weer een schoolplein geopend moet worden :-). 
Lopen we samen hand in hand naar school. En woensdagmiddag kan hij eindelijk een uurtje gaan gymen met zijn Beste Vriendin. Ga ik met mijn Kleine Meissie gezellig even bij Grote Broer kijken. En dan met zijn allen naar huis.
Heerlijk. Ik heb er nu al zin in.

Dat wordt dus de nieuwe balans tussen mijn werk en mijn thuis. En dat is echt wat balans is heb ik gemerkt: Nieuwe structuren uitproberen tot ze werken, flexibel zijn. Het nieuwe sleutelwoord: Flexibel. Want net als je denkt dat je het helemaal waterdicht hebt afgetimmerd, dan blijkt het niet meer te werken. Moet je weer nieuwe dingen verzinnen om het met zijn allen weer werkbaar te maken. Zodat we allemáál blij zijn met hoe het gaat. En ook dat weer voor hoe lang het werkt. Dus wie weet, schrijf ik volgend jaar weer een blog, dat we het hélemaal anders gaan doen 🙂

Heb jij ook een verhaal over hoe je de balans hebt gevonden tussen werk en privé, of heb je juist iemand nodig die even met je meedenkt hoe je de balans kunt herstellen?
Ik hoor het graag! Stuur me even een mailtje: lonneke@bureaugreven.nl

Groetjes,
Lonneke

Burnout en Mindfulness

Hoe herstel je van een burnout? Die vraag wordt ons bijna dagelijks gesteld.
In deze wil ik het specifiek hebben over het herstellen van een burnout door middel van Mindfulness.

Een burnout betekent een fysieke en psychische uitputting. In een Mindfulness Training leer je fysiek te herstellen, door je lijf tot rust te brengen met aandachtsoefeningen. En dat is lang niet altijd ontspannend. Je lijf heeft lange tijd, soms maanden maar vaak jaren, onder hoogspanning gefunctioneerd. Je hele lijf staat schrap, alsof je continue in de overlevingsmodus staat. En JUIST op het moment dat je aandachtsoefeningen gaat doen, kan pas duidelijk worden hoeveel spanning er zit. Hoe pijnlijk je lijf eigenlijk voelt. En nee, dat is zeker niet fijn. Maar noodzakelijk is het wel. In die overlevingsmodus voelde je de pijn misschien niet, of je voelde het wel maar probeerde het te negeren. Daardoor ga je finaal over je grenzen heen. Door de pijn, je grenzen, weer te voelen kun je ook grenzen gaan stellen. Het wordt tijd dat je weer gaat leren om naar je lijf te luisteren. Om contact te maken met dat wonderbaarlijke lijf van je dat je al zo lang signalen geeft dat het niet goed met je gaat. Het wil gehoord worden. En dat doe je dus met aandachtsoefeningen, met name met de bodyscan. Tijdens de bodyscan scan je door je hele lichaam, stukje voor stukje. Ook door de stukken waar veel pijn en spanning zit. Het helpt je bewust te worden van de pijn en moeheid. Maar het laat je lijf ook herstellen, omdat het gedurende die 3 kwartier dat de oefening duurt, even niks hoeft. Nergens om naar toe te gaan, alleen maar liggen met je aandacht voor dat vermoeide, pijnlijke lijf. En door dat niks doen, kan het herstellen. Alsof je lijf even ademhaalt.

Op de lange termijn, als het herstel is ingezet, helpt de bodysan je om goed naar je eigen grenzen te luisteren. Zodat het niet nog eens gebeurt dat je ZO over je grenzen gaat als bij deze burnout.

Ook de zit- en loopmeditatie die je leert in de Mindfulness Training helpen je te herstellen en even rust te vinden. Even zitten in stilte. In aandacht lopen naar de koffie automaat. Rust leren vinden in je herstel. Want ook dat is lastig; het geduld opbrengen om jezelf te laten herstellen. Ook daar zijn aandachtsoefeningen belangrijk voor. Dat je het ongeduld voelt maar het niet helemaal WORDT. Dat je weer keuzes kunt gaan maken.

Het leuke is dat ik aan het eind van de training vaak hoor dat de 3 minuten ademruimte zo heeft geholpen, en dat mensen dat meerdere keren op een dag blijven doen. 3 Minuutjes! Die heeft iedereen wel. Je kunt de oefening dowloaden op onze download pagina, kun je meteen even proeven aan Mindfulness.

Tenslotte is ook de theorie uit de Mindfulness Training een belangrijk onderdeel in je herstel. Omdat je door middel van die theorie begrijpt waarom je lijf zo reageert op stress, wat jij daarin doet, wat je anders kunt doen.

Mindfulness is geen quick fix voor een burnout, maar wel een waardevolle bijdrage aan je herstel. Heb je een burnout maar twijfel je of Mindfulness wat voor jou is? Je kunt altijd eerst de Mindfulness Workshop doen om er even aan te proeven, kun je later altijd nog besluiten of je wel of niet de training gaat doen.

Alle goeds,
Lonneke Greven

 

Goede Voornemens…

Het is weer tijd voor Goede Voornemens. Inderdaad, met HOOFDLETTERS. Want het zijn me een doelen die we onszelf stellen. We willen afvallen, stoppen met roken, minder werken, meer werken, leuker zijn voor onze partner, voor onszelf, vrienden meer op gaan zoeken, meer tijd nemen voor onszelf… En niet een beetje afvallen, nee, kilo’s tegelijk. En meer tijd voor onszelf wordt wekelijks een dag minder werken.

Gaat dat lukken? Vaak wel voor even, maar we houden het niet vol. Ik herken het hoor. In het nieuwe jaar ga ik meer reclame maken voor ons bedrijf. Neem ik me  standaard elk jaar voor. En niet een beetje reclame hè, maar dan ook meteen alles wat er maar te reclame-maken valt. Langs huisartsen, een advertentie in het plaatselijke krantje, flyers laten maken, en ja, we gaan ook vooral veel flyeren, dan gaan we ook nog langs bedrijven. Lekker, koude acquisitie plegen. Wat een feest. De website moet vernieuwd, ik moet echt vaker in mijn blog schrijven. Sja. 

Even kijken voor afgelopen jaar:
Flyers: check
Geflyerd: wel 1 hele straat en dat ook nog eens uitbesteed aan Jeroen
Blog: 2 berichten tot nu toe…dat wordt wat!
Nieuwe site: working on it..

Hoe komt dat nou, dat al die voornemens al tegen februari in de prullenbak zijn beland? We maken onze doelen te groot. Veel te groot. Een mooie techniek om te leren hoe je kleinere doelen stelt is Kaizen. Is dat meteen een mooi nieuw voornemen: kleine doelen stellen.
Robert Maurer heeft er een prachtig boekje over geschreven: ‘de kunst van Kaizen’. En dat wil ik graag met jullie delen. Daarom geven we 3 ‘de kunst van Kaizen’ boeken weg.
Doe je mee met de verlotingsactie? Leuk! Klik dan op de knop onderaan dit bericht.

En om meteen het goede voorbeeld te geven heb ik ook een heel klein, tinywiny, ietepietepeuterig doeletje gesteld: in 2012 ga ik een boek schrijven! 🙂

Groetjes,
Lonneke

Wat zijn de kenmerken / symptomen van een Burnout?

Wat is een burnout?

Dagelijks zien we in onze praktijk in Voorburg mensen die er doorheen zitten, die somber zijn, lichamelijke klachten hebben, maar niet iedereen heeft een burnout.

Een burnout is een heftig en complex verschijnsel. Je overvraagt jezelf al jaren, gaat stelselmatig over je grenzen heen. Psychische grenzen: “ja” zeggen terwijl je aan alles voelt dat het “nee” zou moeten zijn. Maar ook fysieke grenzen: toch nog maar even overwerken terwijl je eigenlijk doodmoe bent, doorwerken tot je hoofdpijn hebt, naar je werk gaan terwijl je koorts hebt.

“Doet niet iedereen dat wel eens een keer?”, hoor ik je vragen. Natuurlijk. Maar het gaat bij een burnout niet om ‘wel eens keer’. Het gaat echt om stelselmatig, langdurig, over je grenzen heen gaan. Vaak jarenlang. Van vakantie naar vakantie leven. “Als ik vannacht maar even goed slaap, dan red ik het wel weer”. Maar je redt het niet. Het wordt alleen maar erger. En dan ineens wordt je duizelig, merk je dat dat licht in je werkkamer toch wel erg fel is, kun je je steeds minder concentreren. “Waar had ik mijn sleutels ook alweer gelaten?” En al die geluiden in de bedrijfskantine! Alsof het op je afkomt.

Vaak voelt het alsof het ineens komt, maar is het eigenlijk een proces dat al jaren gaande is. Ook daar ga je je grenzen in verleggen. “Die hoofdpijn valt best mee”. “Ik ben wel eens vermoeider geweest”. Je stopt je oordoppen in voor alle signalen van je lijf en gaat maar door…tot het luchtalarm afgaat. En zelfs dan lukt het mensen soms nog om door te gaan. Maar niet lang. Want die hamer komt, hoe dan ook. Meestal is de aanleiding iets fysieks: een griepje, een verkoudheid die maar niet overgaat. En op het moment dat je ziek naar huis gaat, staat de man met de hamer thuis op je te wachten. En natuurlijk hang je dat op aan dat griepje, die verkoudheid. En doe je alles om daar van te herstellen. Stomen, sprayen, uitzieken.

Heel vaak moet ik mensen die hier in therapie of coaching zijn, laten zien dat ze echt een burnout hebben. Dat er neurologisch niks met ze aan de hand is, dat ze geen hartafwijking hebben, dat het geen chronische verkoudheid is. Je bent opgebrand. Op. Punt.

Een burnout heeft twee kanten: aan de ene kant de fysieke uitputting. De bijnieren die uitgeput zijn van het eindeloos adrenaline en cortisol aanmaken. En al die adrenaline en cortisol zorgen ervoor dat je je minder kunt concentreren, je geheugen het af laat weten, dat je gevoelig bent voor licht en geluid, dat je lijf zeer doet, dat je niet meer kunt ontspannen omdat je lichaam zo strak staat, dat je wiebelig bent, huilerig, somber, duizelig, misselijk… 
Hier moet je echt van herstellen. Dat kan alleen maar door even een pauze in te lassen, rust te nemen. Maar let op! Dit gaat je geen rust geven. Het is een noodzakelijke stap om jou, je lijf, tot stilstand te brengen, maar het maakt in het begin je klachten alleen maar erger. Sorry. Dat is de botte waarheid. Ik hoor vaak van clienten dat dat ze angstig maakt, en dat is heel goed voor te stellen. Maar het hoort erbij. Het komt goed, absoluut, maar daarvoor moet je gewoon je lichaam de tijd geven om te herstellen, om uitgeputte systemen weer in balans te brengen. 

Aan de andere kant is er het psychische stuk: jouw innerlijke houding die er voor zorgt dat deze stress situatie in stand wordt gehouden of verergert.

Je moet aan beide kanten wat doen: Je lijf snakt naar het grote niks. Je geest wil doorgaan, en dat moet je in balans zien te brengen.

Iedereen met een burnout stelt mij deze vraag: “hoe lang duurt het voor ik hier weer vanaf ben?”. Die vraag zul jij jezelf misschien ook al wel een paar keer hebben gesteld. Dat is een lastige vraag om te beantwoorden. Niet alleen omdat ieder mens uniek is, en elke weg richting de burnout ook uniek is. Meer nog omdat als ik een termijn noem, jij je daar in vast gaat bijten. “3 Maanden zei ze, dus dan wacht ik nu af en over 3 maanden ben ik er weer”. Plannen worden dan weer gemaakt, alle afspraken voor over 3 maanden alweer ingepland. En dan merk je ineens na 2 maanden dat je er nog láng niet bent. Dan ga je zitten zenuwen. “Potver, ze zei toch 3 maanden, waarom herstel ik nog niet, wat zegt dat over mij?” Termijnen noemen haalt je juist weg van je herstel in plaats van dat het je naar je herstel toe leidt. Je moet echt in het hier en nu zijn. Elke dag is weer anders. Elke dag voel je je anders. Elke dag gedraagt jouw lijf zich anders. En daar gaat het om: dat jij per dag kijkt hoe je zo goed mogelijk voor jezelf kunt zorgen. Los van elke termijn. En mag ik eerlijk zijn? 3 Maanden is héél erg kort als we het over een volledig herstel hebben van een burnout. Dat zeg ik niet om je bang te maken, maar om je af te remmen, realistisch te zijn. Laat de termijn los, en ga voor je herstel.

Hulp nodig? Je kunt ons altijd even bellen of mailen. We staan voor je klaar!

Lonneke