Balans tussen werk en privé

Balans tussen werk en privé. Een veel besproken thema. En onlangs een enorme persoonlijke worsteling.

Ik heb heel lang met veel plezier fulltime gewerkt. Dat is ook, oprecht en eerlijk, omdat ik het allerleukste werk van de wereld heb!!
Ik vond het fijn om daar 5 dagen in de week mee bezig te zijn. Soms wel 6, als er ook nog trainingsdagen in het weekend zijn.

Eerlijk gezegd vond ik het ook wel lekker om niet altijd Hoofdopzichter van de Gezin-met-kinderen-Zorgfabriek te zijn. Dat was het voor mijn gevoel wel een beetje geworden sinds we een tweede kindje hadden. Wat een luxe vond ik dat, ‘s ochtends de deur achter me dichttrekken en overvolle luieremmers, flesjes en speelgoed op de grond gewoon achter me laten. Nu heb ik wel de luxe dat mijn man 2 dagen werkt en om de week 1 dag studeert, dus de zorg voor de kindjes grotendeels op zich neemt.

De balans begon te wringen toen mijn oudste voor het eerst naar school ging, april van dit jaar. Het was veel voor ons kleine ventje. Opeens elke dag naar school in plaats van 2 tot 3 dagen thuis bij papa. Hij deed ook nog een middagslaapje dus dat schoot er ineens bij in. Hij begon langzaamaan te veranderen in een kruising tussen een tiran en een heel zielig hoopje. Oververmoeid was ie. We hielden hem de dinsdag- en donderdagmiddag thuis van school. Dat hielp iets maar echt zoden aan de dijk…nee.

Hij begon ineens ook echt te beseffen dat ik elke dag naar mijn werk ging, in tegenstelling tot papa die thuis bleef. “Waarom  ga je nu alwéér naar je werk?” vroeg hij vaak half huilend aan mijn jas sjorrend. Menig keer heb ik hem krijsend, tegen het voordeur raampje aan geplakt, achtergelaten. Au. Wat deed dat zeer. Een brekend hart en een dikke keel van de tranen die ik in probeerde te slikken als ik zo weg moest rijden. 
“Waarom mag ik niet naar de gym net als Beste Vriendin?”
“Omdat mama dan werkt, en dan ga jij naar de BSO. Dat is toch ook heel leuk?”
Vond ik wel een goed argument, maar nee, werd niet echt goed ontvangen: “Ik wil naar de Gy-hym!”
Uitzwaaien voor de schoolreis…
Waarom ik niet op het schoolplein was toen het nieuwe plein werd geopend: “Alle papa’s en mama’s waren er maar jij niet.” 

Ik kon het hem niet goed uitleggen. Waarom ging ik eigenlijk elke dag naar mijn werk? “Omdat ik mijn werk zo leuk vind.”
Of ik hem dan niet leuk vond.
“Nee dat is het niet lieverd.”
Waarom dan wel?
“Omdat ik centjes moet verdienen.”
“We hebben toch centjes.”
“Ja, maar niet als mama niet werkt.” Ging er ook niet echt in.

Ik voelde me een slechte moeder. Ik zag hoe mijn mannetje aan het worstelen was maar bleef vanaf de zijlijn toekijken. Ik deed niets. Totdat de BSO belde. Het kindaantal op de woensdag liep te ver terug, dus Kleine Man moest op de woensdag op een andere locatie worden opgevangen. Wéér een verandering. En dat was precies het duwtje dat ik nodig had. Ik heb ter plekke besloten dat dat niet kon. “Dan stop ik met werken op woensdag” zei ik meteen tegen de vriendelijke stem aan de lijn. Thuis nog wel even overlegd hoor, maar manlief was het gelukkig meteen met me eens. Met opzegtermijn bij het Kinderdagverblijf kon dat vanaf augustus ingaan.

Ik besloot alvast later te beginnen met werken zodat ik hem wel elke dag naar school kon brengen. Enerzijds heel fijn, anderzijds miste ik mijn heerlijke uurtje alleen zijn in het stille Onderneemershuys. Nu was het aankomen en meteen beginnen. Voelde ook niet prettig. Ik was mijn hele ritme kwijt. Mijn ritme van om 6 uur opstaan, mediteren, al dan niet samen de kindjes klaarmaken, en dan begon om half 8 tijd voor mezelf. Om 8 uur op de zaak, lekker rustig opstarten en om 9 uur helemaal ontspannen beginnen aan de werkdag. Nu ik Kleine Man naar school ging brengen hoefde ik niet meer zo vroeg op te staan. Meteen kwam daarmee ook het mediteren in het geding. Daar heb ik nog een tijdje mee doorgeworsteld hoor, maar sinds een week sta ik weer op tijd op, mediteer ik eerst en dan begint de dag. Ik begin nu om 10 uur met werken, heb ik toch nog lekker dat uurtje waar ik zo aan hecht. 

En zo gaan we het dus vanaf augustus doen: ik ga 4 dagen werken en ik werk al korter op een dag. Ben ik er ook als er in de nabije toekomst weer een schoolplein geopend moet worden :-). 
Lopen we samen hand in hand naar school. En woensdagmiddag kan hij eindelijk een uurtje gaan gymen met zijn Beste Vriendin. Ga ik met mijn Kleine Meissie gezellig even bij Grote Broer kijken. En dan met zijn allen naar huis.
Heerlijk. Ik heb er nu al zin in.

Dat wordt dus de nieuwe balans tussen mijn werk en mijn thuis. En dat is echt wat balans is heb ik gemerkt: Nieuwe structuren uitproberen tot ze werken, flexibel zijn. Het nieuwe sleutelwoord: Flexibel. Want net als je denkt dat je het helemaal waterdicht hebt afgetimmerd, dan blijkt het niet meer te werken. Moet je weer nieuwe dingen verzinnen om het met zijn allen weer werkbaar te maken. Zodat we allemáál blij zijn met hoe het gaat. En ook dat weer voor hoe lang het werkt. Dus wie weet, schrijf ik volgend jaar weer een blog, dat we het hélemaal anders gaan doen 🙂

Heb jij ook een verhaal over hoe je de balans hebt gevonden tussen werk en privé, of heb je juist iemand nodig die even met je meedenkt hoe je de balans kunt herstellen?
Ik hoor het graag! Stuur me even een mailtje: lonneke@bureaugreven.nl

Groetjes,
Lonneke

Eén gedachte over “Balans tussen werk en privé”

  1. Nu zat ik bijna met tranen in mijn ogen jouw verhaal te lezen, Lonneke.Omdat ik zo blij voor je ben dat je deze omslag gemaakt hebt en natuurlijk toch vooral omdat het allemaal zo bekend klinkt voor mij. De dochter heeft zo lang doorgeworsteld met haar vier kinderen en haar werk, tot ze op een zondagmorgen opeens wist: het gaat niet meer. Haar werk de volgende morgen opgezegd en ze mocht meteen vertrekken. Men vond het steeds al een onmogelijke opgave voor haar. Bos bloemen kwamen ze haar thuis brengen.Ik huilde van blijdschap, had me zoveel zorgen gemaakt. En dat deed ik ook een beetje voor jou; zoveel werken en twee kleine kinderen, dat blijft niet goed gaan. En je kunt de tijd nooit meer terugdraaien als ze opeens groot zijn.

    Heel hartelijk gelukgewenst met je beslissing!

    Lieve groeten, IRENE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *